Het voelt misschien onverwacht om na zoveel jaren nog iets te delen, maar ik hoop dat dit bericht gelezen mag worden als iets goeds.


De afgelopen tijd zijn wij opnieuw intensief bezig met het school- en leertraject van onze zoon (inmiddels havo 3). Daarbij kwam ik oude mails van Ron tegen uit zijn basisschoolperiode. Ik heb ze opnieuw gelezen — met alles wat we nu weten — en ik wilde laten weten hoe raak en zorgvuldig zijn observaties toen waren.


Wat Ron destijds zag en benoemde — intelligentie, compenseren en de leerhinder die onder de oppervlakte lag — blijkt nu meer dan opvallend relevant. In alle eerlijkheid was hij de enige die dit toen zo scherp onder woorden bracht. Het vervolg heeft zich door omstandigheden destijds niet verder kunnen ontwikkelen binnen school, en pas nu — jaren later — komen we hier helaas opnieuw bij uit.


Na het herlezen van zijn mails voelde ik vooral dit: we waren niet gek, ons kind werd echt gezien. Daar ben ik Ron nog altijd enorm dankbaar voor.


Ook Ron zijn persoonlijke verhaal, dat ik later las, raakt me diep. Wat een ongelooflijk zwaar pad heeft hij bewandeld.


Dit bericht vraagt niets. Het is bedoeld als dank aan Ron — als professional, maar vooral ook als mens — voor de aandacht en ernst die toen werd gegeven. Dat heeft meer betekend dan waarschijnlijk ooit is geweten.


Ondertussen zoeken wij verder naar een weg die ons kind kan helpen om met zijn leerhinder om te gaan.


— een ouder

Lieverd, wat heb je een mooie, informatieve site gemaakt. Ziet er heel goed uit. Dikke duim!